Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

This is Spinal Tap



Σκηνοθεσία: Rob Reiner
Πρωταγωνιστές: Christopher Guest, Michael McKean, Harry Shearer
Διάρκεια: 82'
Έτος: 1984


Το ζουμί: Ένα mockumentary γύρω από ένα βρετανικό ροκ συγκρότημα, τους Spinal Tap, το οποίο είχε γνωρίσει μεγάλη επιτυχία στις δεκαετίες του 60’ και 70’. Τώρα, και ενώ είναι σε περίοδο παρακμής, επιστρέφουν στην Αμερική για ένα tour με αφορμή το νέο τους άλμπουμ.


Λίγα λόγια για το έργο: Ο Rob Reiner και οι πρωταγωνιστές της ταινίας δημιούργησαν αυτό το γκρουπ το 1979 για χάρη του πιλοτικού επεισοδίου μιας σειράς, η οποία τελικά δεν πραγματοποιήθηκε. Μερικά χρόνια μετά, όμως, ο Reiner έκανε αυτό το mockumentary ή rockumentary, όπως λέει ο ίδιος, σατιρίζοντας τη hard rock και metal μουσική και κυρίως τα αντίστοιχα συγκροτήματα. Και καταφέρνει να φτιάξει μια πολύ to the point και αστεία κωμωδία.
Η μπάντα υποτίθεται ότι είναι βρετανική αλλά στην πραγματικότητα μόνο ο Christopher Guest είναι Βρετανός ενώ όλοι μιλούν με ψεύτικες προφορές. Καθώς τα μέλη μιλούν στην κάμερα φαίνεται να έχουν το ύφος του ψαγμένου ατόμου, που έχει κατασταλαγμένη άποψη για αυτά που τον αφορούν και για τις αρχές που ακολουθεί. Στην πραγματικότητα, όμως, τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Τα περισσότερα από αυτά που λένε καταλήγουν να είναι βλακείες που προσπαθούν να παρουσιάσουν όσο καλύτερα μπορούν για να καλύψουν την άγνοιά τους.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα του γκρουπ φαίνεται να είναι ότι έχουν ξεχάσει να εκσυγχρονιστούν. Έχουν μείνει σε περασμένες δεκαετίες όπου η πιο χύμα εμφάνιση και το σεξ πουλούσαν σαν τρελά. Σε αυτό στηρίζεται πολύ ο Reiner. Τα τραγούδια του συγκροτήματος έχουν όλα σεξουαλικά υπονοούμενα και τα εξώφυλλα των άλμπουμ σεξιστικά περιεχόμενα. Κι ενώ η ίδια η μουσική μπορεί να είναι καλή, οι στίχοι ώρες ώρες είναι τόσο χαζοί που αγγίζουν το μεγαλείο του πιο τελευταίου μπουζουξίδικου. Αντίστοιχα οι εμφανίσεις τους στη σκηνή χαρακτηρίζονται πάντα από υπερβολή που φτάνει τα όρια του κιτς.
Ο σκηνοθέτης κάνει πολύ καλή δουλειά στο να σατιρίζει το όλο κλίμα και τον ενθουσιασμό που υπήρχε γύρω από τα συγκροτήματα εκείνης της εποχής. Τα μέλη των Spinal Tap είναι εντελώς ψωνισμένα, με τεράστια ιδέα για τον εαυτό τους (και υπάρχει υπονοούμενο σ’ αυτή τη φράση) και έναν αέρα εντελώς δήθεν. Λες και αυτό που κάνουν δεν τους βγαίνει φυσικό. Ο rock χαρακτήρας τους δεν είναι αυθεντικός αλλά περισσότερο rock για το rock. Θέλουν τόσο πολύ να δείξουν ότι είναι cool και πρότυπα που οδηγούνται σε υπερβολές από τις πράξεις τους μέχρι τις στυλιστικές τους επιλογές. Σ’ αυτό κι αν έχουν ξεχάσει να αλλάξουν δεκαετία. Συχνά ημίγυμνοι στη σκηνή και πάντα να φοράνε όσο πιο γυαλιστερά υφάσματα γίνεται και στενά δερμάτινα παντελόνια.
Άλλο ένα ενδιαφέρον στοιχείο της ταινία είναι ότι βλέπεις, έστω και με λίγο ανορθόδοξο τρόπο, τι συμβαίνει στα backstage του συγκροτήματος. Τις αποφάσεις που πρέπει να πάρουν, τις εμπνεύσεις που έχουν. Ακόμα πώς διαχειρίζονται την αποτυχία τους και πώς οδηγούνται σιγά σιγά στην παρολίγον διάλυση εξαιτίας …μιας γυναίκας. Εδώ νομίζω ότι ο Reiner κλείνει το μάτι στο θεατή αναφερόμενος στους Beatles και τη Yoko Ono.
Το This is Spinal Tap είναι μια ελαφρώς διαφορετική κωμωδία που νομίζω πως θα εκτιμήσουν κυρίως οι μεγαλύτεροι σε ηλικία. Χωρίς καθόλου κακία ή πίκρα, αλλά με άκρως ρεαλιστικό τρόπο, σατιρίζει και απομυθοποιεί, κατά κάποιο τρόπο, τη rock σκηνή μοναδικά.

Fun fact: Το όνομα του χαρακτήρα του Reiner, Marty DiBergi, είναι αναφορά σε τέσσερις σκηνοθέτες. Martin Scorese, Brian De Palma, Steven Spielberg και Federico Fellini ή Michelangelo Antonioni.

4 σχόλια:

  1. Παρότι δεν έχω καμιά ιδιαίτερη σχέση με την μουσική, η ταινία μου άρεσε πολύ. Έχει αποκτήσει δικαίως cult φήμη και μνημονεύεται ως μία από τις καλύτερες μουσικές ταινίες παρακαλώ (παρότι είναι mockumentary). Κι αυτό νομίζω ότι είναι και το μεγαλύτερο επίτευγμά της.

    Ο Rob Reiner είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση καθώς έχει κάνει αρκετές cult ταινίες στο είδος τους όπως This Is Spinal Tap, Stand by Me, When Harry Met Sally..., Misery και το κορυφαίο όλων “The Princess Bride”. Βέβαια από την άλλη έχει κάνει και μετριότητες όπως The Sure Thing, The Story of Us, Rumor Has It..., The Bucket List. Για μένα όμως, αυτό που έχει περισσότερη σημασία είναι ότι έχει αφήσει την δικιά του σφραγίδα με τις cult ταινίες που ανέφερα παραπάνω, όσες μέτριες ταινίες κι αν έχει κάνει ή εξακολουθεί να κάνει.

    Καλό Σαββατοκύριακο.

    4/5: Πολύ καλή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σίγουρα οι πιο πορωμένοι με τη μουσική θα την εκτιμήσουν περισσότερο, αλλά και σαν κωμωδία στέκεται πολύ καλά από μόνη της. Κι επίσης δε νομίζω ότι για να θεωρείται ένας σκηνοθέτης καλός πρέπει να κάνει μόνο καλές ταινίες. Όλοι έχουν τις επιτυχίες και τις αποτυχίες τους. Τα Harry-Sally, Stand by me και Misery (ειδικά τα δύο τελευταία) μου άρεσαν πάρα πολύ και τον καθιέρωσαν στο χώρο. Γι αυτό συγχωρώ μερικά παραστρατήματα!
    Καλό Σαββατοκύριακο και σε σένα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Super 80's ταινία(απο αισθητική μέχρι και κινηματογράφηση) αλλά είναι ψιλοcult θα έλεγα και εγώ...Αν σας πώ ΄τι δεν θυμόμουν οτι ηταν του Rob Reiner θα με βρίσετε?
    Πιστεύω οτι το Misery και η Sally ήταν οι μεγαλύτερες στιγμές του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Το είπε ο Αργύρης το είπες κι εσύ ότι είναι cult. Ναι, αλλά νομίζω αρκετά "ελαφριά" καλτ. Υπάρχουν και χαρακτηριστικότερες. Εγώ βάζω μέσα και το Stand by me που με είχε αγγίξει αρκετά. Τη Sally πρέπει να τη ξαναδώ γιατί πάνε μερικά χρόνια και δεν το καλοθυμάμαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή