50/50

Σκηνοθεσία: Jonathan Levine
Πρωταγωνιστές: Joseph Gordon-Levitt, Seth Rogen, Anna Kendrick
Διάρκεια: 100’
Έτος: 2011

Το ζουμί: Ο Adam είναι ένας ήσυχος νεαρός, λίγο πριν τα 30 του όταν μαθαίνει ότι έχει ένα σπάνιο τύπο καρκίνου και οι πιθανότητες να επιβιώσει είναι 50/50. Η ζωή του αλλάζει καθώς προσπαθεί με τη βοήθεια των γύρω του να αντιμετωπίσει την καινούρια πραγματικότητα.

Λίγα λόγια για το έργο: Κατά καιρούς είχα σταμπάρει διάφορες ταινίες οι οποίες φαίνονταν να συνδυάζουν το κωμικό με το δραματικό. Θυμάμαι χαρακτηριστικά το “Funny people”, μια ταινία με παρόμοια υπόθεση, πάλι με τον Seth Rogen και τον Adam Sandler. Θα μου πείτε "Πού πας ρε Καραμήτρο; Περίμενες ταινία του Sandler να τα κάνει όλα αυτά;". Το ξέρω, ήμουν αφελής. Σχεδόν ντρέπομαι να πω ότι είδα ταινία του. Στο θέμα μας.  Εδώ είναι που το "50/50" ξεχωρίζει. Γιατί καταφέρνει να συνδυάσει το γέλιο με τη συγκίνηση. Η αλήθεια είναι ότι είχα πολύ καιρό να συγκινηθώ τόσο με μια ταινία (μάλλον γιατί βλέπω συνέχεια μαλακίες!).

Killing me softly. Or not…

Πριν από μερικές μέρες έβλεπα την ταινία που βρίσκεται στην πρώτη θέση της λίστας και με έκανε να σκεφτώ διάφορες συγκεκριμένες κινηματογραφικές στιγμές. Για την ακρίβεια με έκανε να σκεφτώ διάφορους κινηματογραφικούς θανάτους. Η αλήθεια είναι ότι πολλές τέτοιες στιγμές μας έχουν μείνει καρφωμένες στον εγκέφαλο. Είτε για την έντονη βία και τη στυλιζαρισμένη απόδοση, για το απρόσμενο timing ή για όλα τα παραπάνω μαζί. Ακολουθούν 10 + 1 κινηματογραφικοί θάνατοι που έκαναν εντύπωση (σε μένα αλλά και γενικότερα). Να πω δυο πράγματα πρώτα 1) Είναι πολύ πιθανό κάποια στιγμιότυπα να είναι spoilers, 2) Πολλά βίντεο είναι για γερά στομάχια. Το λέω σε περίπτωση που δεν τα έχετε δει και σκοπεύετε να το κάνετε.

10. Deep blue sea – Jumping shark

Καρχαρίας έξω απ’ τα νερά του αρπάζει τον Samuel πάνω που πάει να ξεκινήσει αυτούς τους εκνευριστικούς, εμψυχωτικούς λόγους που όλοι μετά νιώθουν ότι θα τα καταφέρουν. Η ειρωνεία στα καλύτερά της.

Intouchables

Άθικτοι

Σκηνοθεσία: Olivier Nakache, Eric Toledano
Πρωταγωνιστές: Francois Cluzet, Omar Sy, Audrey Fleurot
Διάρκεια: 112’
Έτος: 2011

Το ζουμί: Ένας τετραπληγικός πλούσιος άντρας προσλαμβάνει έναν νεαρό από τις υποβαθμισμένες συνοικίες του Παρισιού ως βοηθό του. Μεταξύ τους αρχίζει να αναπτύσσεται σιγά σιγά μια βαθύτερη σχέση.

Λίγα λόγια για το έργο: Η ταινία προβλήθηκε πριν μερικούς μήνες στη Γαλλία και αμέσως έκανε κάτι παραπάνω από αισθητή την παρουσία της. 20 εκατομμύρια εισιτήρια μέσα στις πρώτες βδομάδες την έβαλαν στη θέση Νο 2 των εμπορικότερων ταινιών όλων των εποχών στη Γαλλία . Εγώ είχα την τύχη να την παρακολουθήσω στη Μυστική Πρεμιέρα του Δαναού. Περιέγραφε την ταινία ως την "feel good ταινία της χρονιάς και έναν ύμνο στην αισιοδοξία". Και πραγματικά είναι. Ο ορισμός του feel good μιας και έφυγα με ένα χαμόγελο κολλημένο πάνω μου και με μια ανεξήγητη χαρά. Πρόκειται για μια απ’ τις καλύτερες κωμωδίες που έχω δει, της οποίας τα θεμέλια βασίζονται στην πραγματικότητα στο δράμα.

Akmareul boatda

I saw the devil

Σκηνοθεσία: Jee-woon Kim
Πρωταγωνιστές: Byung-hun Lee, Min-sik Choi, Gook-hwan Jeon
Διάρκεια: 141’
Έτος: 2010

Το ζουμί: Μετά τη δολοφονια της αρραβωνιαστικιάς του, ένας μυστικός πράκτορας ψάχνει μανιωδώς να βρει το δολοφόνο της. Σκοπός του είναι να εκδικηθεί με οποιοδήποτε κόστος και μπλέκει σε ένα κυνηγητό όπου οι ρόλοι μεταξύ θύτη και θύματος συνεχως εναλλάσσονται.

Λίγα λόγια για το έργο: Χάθηκα λίγο ε; Και να φανταστείτε ότι όταν μπήκε ο καινούριος χρόνος είπα στον εαυτό μου να προσπαθήσω να ανεβάζω περισσότερες ταινίες φέτος. Άμα έχει πειθαρχία ο άνθρωπος… Στα δικά μας τώρα.
Εδώ και αρκετά χρόνια έχουμε καταλάβει ότι η εκδίκηση είναι υπόθεση ασιατική. Ταινίες όπως το "A bittersweet life", "Confessions" και φυσικά το "Oldboy" δεν έχουν περάσει απαρατήρητες απ’ το κοινό με την τελευταία, συγκεκριμένα, να θεωρείται αριστούργημα. Το "I saw the devil" έρχεται εκ Νοτίου Κορέας απ’ τον ικανό σκηνοθέτη του "Bittersweet life". Είναι ένα βίαιο αστυνομικό θρίλερ με πλούσια πλοκή που γίνεται όλο και πιο σκοτεινό όσο εξελίσσεται.

Immortals

Σκηνοθεσία: Tarsem Singh (μεταξύ μας, ποιος χέστηκε;)

Πρωταγωνιστές: Henry Cavill, Mickey Rourke, Freida Pinto

Διάρκεια: 110’

Έτος: 2011

Το ζουμί: Τι, θέλετε και υπόθεση; Καλά. Ο Βασιλιάς Υπερίωνας θέλει να σκοτώσει τους θεούς και γι’ αυτό προσπαθεί να απελευθερώσει τους Τιτάνες αλλά πρώτα πρέπει να βρει το Τόξο της Ηπείρου που το ψάχνει, μαζί με κάποιους παρατρεχάμενους, και ο Θησέας ο οποίος θέλει να σκοτώσει τον Υπερίωνα, που σκότωσε τη μάνα του, και άρα να σώσει την ανθρωπότητα. Απλό!

Λίγα λόγια για το έργο: Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι το εργάκι ήτανε μούφα. Δεν το περιμένατε ε; Ο λόγος που γράφω γι αυτό είναι επειδή όση ώρα το έβλεπα το ψιλοέκραζα και επειδή ήμουν μόνος μου και τα έλεγα στον εαυτό μου, τώρα θα τα πω και σε σας να ξαλαφρώσω.

Η υπόθεση ήταν ό,τι διαβάσατε παραπάνω. Σενάριο, διάλογοι, ερμηνείες είναι ανύπαρκτα αλλά όχι, δε με ενδιαφέρουν καν αυτά. Λέω όμως να ξεκινήσω από αυτά που μου άρεσαν (ναι, υπήρχαν και τέτοια), έτσι για να γλυκαθούμε λίγο πρώτα.

Shame

Σκηνοθεσία: Steve McQueen

Πρωταγωνιστές: Michael Fassbender, Carey Mulligan

Διάρκεια: 101’

Έτος: 2011

Το ζουμί: Ο Brandon ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη. Ενώ η ζωή του είναι άνετη, με το καλό διαμέρισμα και την πετυχημένη δουλειά, ταυτόχρονα προσπαθεί να κρύψει το εθισμό του στο σεξ. Ο τρόπος ζωής του όμως θα διαταραχθεί όταν έρθει να μείνει μαζί του η αδερφή του.

Λίγα λόγια για το έργο: Μιας και είναι η γιορτή των ερωτευμένων σήμερα είπα να ανεβάσω μια ταινία που ουδεμία σχέση έχει με τον έρωτα. Έτσι για σπάσιμο! Το "Shame" άρχισε να κυκλοφορεί πέρυσι στα διάφορα κινηματογραφικά φεστιβάλ και παντού άφησε πολύ καλές εντυπώσεις και έφυγε με διάφορα βραβεία. Όλοι μιλάνε για μια αρκετά προκλητική ταινία αλλά και για μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Το θέμα του και μόνο τραβάει την προσοχή του κοινού και η ίδια η ταινία μένει χαραγμένη στο μυαλό του θεατή για αρκετό καιρό.

Ο Brandon (Michael Fassbender) έχει μια καλή δουλειά και ένα ωραίο διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη. Ό, τι συνηθισμένο για αυτόν, όμως, τελειώνει εδώ. Γιατί ο Brandon είναι εθισμένος στο σεξ. Πολύ. Πώς μεταφράζεται αυτό; Κάνει ανούσιο σεξ με όποια γυναίκα του αρέσει, καλεί συχνά call girls σπίτι του, βλέπει πολύ πορνό και επιδίδεται σε διαδικτυακό σεξ και επειδή αυτά ποτέ δεν είναι αρκετά, απολαμβάνει που και που και έναν αυνανισμό στις τουαλέτες της δουλειάς του.

Red, white and blue

Σκηνοθεσία: Simon Rumley   

Πρωταγωνιστές: Amanda Fuller, Noah Taylor, Marc Senter

Διάρκεια: 104’

Έτος: 2010

Το ζουμί: Οι ζωές τριών ανθρώπων που διασταυρώνονται, μιας νυμφομανούς, ενός νεαρού που φροντίζει την άρρωστη μητέρα του και ενός λιγομίλητου, μυστηριώδους ξένου.

Λίγα λόγια για το έργο: To "Red, white and blue" είναι μια ταινία του ανεξάρτητου αμερικανικού κινηματογράφου που τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει  να παίρνει τα πάνω του και καλά κάνει. Η συγκεκριμένη ταινία είναι λίγο περίεργη. Γιατί; Γιατί αποτελεί μια μίξη ειδών που δεν ταιριάζουν εύκολα μεταξύ τους. Γι’ αυτό το λόγο είναι και λίγο δύσκολο να χαρακτηριστεί η ταινία. Θα την έλεγες λίγο από κοινωνική και λίγο από θρίλερ με σπλάτερ εξάρσεις. Ε, δεν ακούγεται περίεργο αυτό;

Η Erica (Amanda Fuller) είναι μια κοπέλα αρκετά … χαλαρών ηθών. Πηγαίνει κάθε βράδυ με άλλον άντρα αλλά δε μοιάζει να απολαμβάνει τη ζωή της και ούτε καν τις σχέσεις της με τους άλλους. Όταν χάνει τη δουλειά της ως καθαρίστρια, βρίσκει με τη βοήθεια του γείτονά της Nate (Noah Taylor) μια καινούρια. Ο Nate είναι λίγο μυστήριος. Λίγα πράγματα είναι γνωστά για το παρελθόν του και φαίνεται να είναι ακόμα πιο απομακρυσμένος από τους ανθρώπους απ’ ότι η Erica.